U-VI br. 2/13

Podnosioci su tvrdili da Filip Vujanović ne može treći put biti kandidat za predsjednika, jer je već bio predsjednik od 2003. do 2008. i od 2008. do 2013. godine. Njihov ključni argument bio je da obnova nezavisnosti 2006. nije prekinula njegov predsjednički mandat, pa se mandat iz 2003. mora računati kao prvi mandat u smislu člana 97 Ustava. Žalba je odbijena odlukom većine. Sud je zaključio da mandat koji je Vujanović stekao 2003. nije mandat predsjednika Crne Gore u smislu Ustava iz 2007. godine, već mandat predsjednika Republike Crne Gore u tadašnjoj državnoj zajednici. Zato se ograničenje „isto lice može biti predsjednik Crne Gore najviše dva puta“ računa tek od Ustava iz 2007. godine. Ključni pravni stav Suda bio je da je nakon obnove nezavisnosti nastao državni i ustavni diskontinuitet. Zbog toga su mandat predsjednika po ranijem ustavu i mandat predsjednika nezavisne Crne Gore dva različita mandata. Posljedično, Vujanović je, po ocjeni većine, do 2013. godine bio samo jednom izabran za predsjednika po Ustavu iz 2007. (2008. godine), pa nije postojala ustavna smetnja da se kandiduje 2013. Izdvojeno mišljenje ide upravo suprotno: sudija je smatrao da je žalbu prvo trebalo odbaciti kao preuranjenu, jer nije prethodno iscrpljen redovni pravni lijek. Ali, kada je već razmatrao suštinu, zauzeo je stav da je Vujanovićeva kandidatura neustavna, jer je od 2006. do 2008. faktički vršio funkciju predsjednika nezavisne Crne Gore, pa bi njegov treći mandat doveo do 12 godina uzastopnog predsjednikovanja.